Κρατάμε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, σε μια ταράτσα στου Ψυρρή με την Ακρόπολη απέναντι. Ψάχνουμε το δεύτερο, χωρίς βιασύνη.
Η Αθήνα δεν είναι όμορφη πόλη, κι εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον. Είναι μια πρωτεύουσα που δουλεύει, από τσιμέντο και μάρμαρο, κλιμακοστάσια και μπαλκόνια, όπου το αρχαίο στέκεται μέσα στην καθημερινότητα χωρίς να το κάνει κανείς ζήτημα. Το φως κάνει τα υπόλοιπα: άμεσο, λευκό, γενναιόδωρο μέχρι αργά.
Ο άνθρωπος που κρατά τα κλειδιά υποδέχεται εδώ επισκέπτες πάνω από δέκα χρόνια. Ξέρει ποια ταβέρνα θα σας σερβίρει ακόμη στα μεσάνυχτα και ποιο μουσείο είναι άδειο την Τρίτη.
Lepeniotou
Ένα μικρό δωμάτιο κι ένας μεγάλος κήπος στον αέρα, έξι ορόφους πάνω από του Ψυρρή.
Είκοσι πέντε τετραγωνικά μέσα, εξήντα έξω, έξι ορόφους πάνω από τη συνοικία των μαστόρων. Διπλό κρεβάτι, ντουζιέρα με γυάλινη οροφή, ενδοδαπέδια θέρμανση, και ο ιερός βράχος στον ορίζοντα από το τραπέζι του πρωινού.
Ψάχνουμε στο Κουκάκι και στο Παγκράτι κάτι με μαρμάρινη σκάλα και μπαλκόνι προς τα δυτικά. Όταν το βρούμε, το γράμμα θα το πει πρώτο.
Η Αθήνα, όπως τη ζούμε
Ένας οδηγός της πόλης, γραμμένος από αυτόν που κρατά τα κλειδιά.
Ο βράχος στις οκτώ, το μουσείο στις δέκα
Να είστε στην πύλη της Ακρόπολης μόλις ανοίγει και μετά κατεβείτε από τη νότια πλαγιά. Το Μουσείο της Ακρόπολης είναι καλύτερο πριν φτάσουν τα πούλμαν, όσο τα μαρμάρινα πατώματα είναι ακόμη δροσερά.
Η σκιά, και οι γειτονιές
Τα ασβεστωμένα σοκάκια των Αναφιώτικων μετά τις τέσσερις, όταν έχουν φύγει τα γκρουπ. Έπειτα Κουκάκι ή Παγκράτι, για καφέ κάτω από ένα πλατάνι, όπου η πόλη ζει αντί να παίζει ρόλο.
Τραπέζια χωρίς αγγλικό μενού
Ρωτήστε μας. Κρατάμε μια λίστα ταβερνών όπου τα πιάτα φτάνουν πριν τα ζητήσετε, και ο λογαριασμός δεν έχει σχέση με αυτό που φοβηθήκατε.
